Een blik achter de schermen
Op deze blogpagina deel ik mijn bronnen van inspiratie.
Tamegroute
In april reisde ik ik met mijn beste vriendin Christy naar Marrakesh. Een plek die al lang om op mijn verlanglijstje stond. Sinds enige tijd ben ik helemaal in de ban van Tamegroute keramiek. In de souk van Marrakesh werd het uiteraard links en rechts aangeboden, maar aangezien de echte Tamegroute behoorlijk zeldzaam is, zette ik daar zo mijn vraagtekens bij.
Oorspronkelijk komt het aardewerk uit het gelijknamige dorpje Tamegroute, de laatste plek voor de Sahara begint in het zuiden van Marokko. Het wordt in Berbers dan ook 'de laatste plek voor de woestijn' genoemd.
Al eeuwenlang wordt hier keramiek geproduceerd door ambachtelijke familie ateliers, waarvan sommige technieken zijn doorgegeven sinds de 16e eeuw! De pottenbakkers gebruiken lokaal gewonnen klei en stoken hun stukken in traditionele, houtgestookte ovens.
Elke schaal, kandelaar of pot wordt met de hand gevormd op een eenvoudige draaischijf. Na het vormen wordt het stuk voorzien van een kenmerkende glazuurlaag. De diep groene kleur, het handelsmerk van Tamegroute, ontstaat door een mengsel van mangaan, koper en natuurlijke mineralen. De stukken worden vervolgens gestookt in open, ovens met hout en palmbladeren, wat zorgt voor de typische imperfecties: vlekken, scheurtjes, kleurverschillen en asymmetrische vormen. Prachtig!
Je begrijpt; bij mijn volgende reis naar Marokko móét ik naar Tamegroute, om zo'n uniek stuk te kopen!
My firstborn...
Iedereen die begint met keramiek; handvormen of draaien, heeft een allereerste kleiwerk om (meer of minder) trots op te zijn. Mijn 'firstborn' had ik strak voor ogen toen ik eraan begon. Een schaal in kleuren van de Afrikaanse savanne met een band van 'rotstekeningen' langs de bovenrand. Nogal specifiek én nogal ambitieus - maar mijn liefde voor Afrika moest er gewoon in terug te vinden zijn... Het duurde wéken want erg opschieten deed 2 uurtjes kleiles per week niet echt (en voor degenen die mij kennen: geduld is niet mijn sterkste eigenschap.) Maar stapje voor stapje kreeg het vorm. Ik bakkeleide nog met de juf, die vond dat de lichte kleur beneden moest en de donkere juist boven, en zette mijn zorgvuldig uitgezochte jagers en dieren op een papieren band en via een carbon op de engobe. Toen met een miniscuul penseeltje 3x (!) de afbeeldingen schilderen en daarna nog in de blanke glazuur. "Je moet pas van je object gaan houden als hij helemaal klaar voor de 2e keer uit de oven komt." riep ze regelmatig. De waarheid als een koe weet ik intussen maar aan die overtuiging deed ik bij mijn 1e schaal nog niet.
Mijn hart maakte een sprongetje toen het klaar was. Precies zoals ik het me voorgesteld had (wat me sindsdien niet vaak meer is overkomen). En nog steeds is hij het stuk dat het gered heeft tot mijn vensterbank.
Bonaire
Eind jaren '90 woonde ik een tijd op Bonaire. Ik was begin 30 en was (al heette dat volgens mij toen nog niet zo) op zoek naar mezelf. Wat wilde ik eigenlijk? Bonaire is een prima plek om te verblijven. Ik weet niet of ik mezelf nou echt gevonden heb maar ik had een geweldige tijd. Mijn oudste zoon woont er inmiddels alweer 4 jaar, dus history repeats in die zin. En... het is top excuus om regelmatig even terug te gaan.
Eén van mijn favoriete bezigheden is om net om de Zuidpunt bij de lighthouse driftwood te jutten. Af en toe pak ik zo'n stuk hout en bedenk ik "waar die behoefte aan heeft". Zo ontstond het idee voor een serie schalen die ik "Eastcoast" heb gedoopt. Met de hoog opslaande golven