Een blik achter de schermen

Je last het misschien al. Ik hou van Afrika. En van dieren. Als kind wilde ik het liefst dierenarts worden, maar met een "havo pretpakket" ging 'em dat niet worden... Ik zag mezelf het liefst als de nieuwe Jane Goodall of Diane Fossey, maar niets van dat al. Gelukkig kon ik als regisseur van natuurprogramma's mijn hart ophalen in Azië en in Afrika! En dat deed ik met volle teugen. 

Toen ik na jaren twijfelen eindelijk aan het kleien sloeg, twijfelde ik nog dik een jaar door over het maken van dieren. Ik was er eigenlijk van overtuigd dat ik het niet zou kunnen. Een schaal... oké, een bord... à la, maar een dier; o nee.  Zoals je aan mijn sgraffito werk kunt zien heb ik ook daar een voorliefde voor dieren. De laatste tijd ook wat met bloemen gemaakt ... die staan nog niet online - ga ik snel doen.

Vorig weekend heb ik me maar eens over de twijfels heen gezet en ben ik, lekker in de tuin, begonnen aan een olifantenkop. Een video van hoe ik de kop probeerde te balanceren op een baksteen was hier ook de moeite van het bekijken waard geweest. Telkens als hij kukelde probeerde ik met mijn handen zo min mogelijk sschade aan de natte klei aan te richten en hem, met mijn neus terug te duwen op zijn steen.  Ik denk dat je een aardig beeld hebt van hoe ik er na een uur of twee uitzag ;-)
Hakuna matata zouden ze in het Swahili zeggen. "Geen zorgen" en dat klopte gelukkig. Intussen staat Tembo (olifant in het Swahili) op zijn eigen sokkel. Nog heel even gesteund door een schuursponsje. 
(wat gaffertape is in de media, zijn schuursponsjes bij keramiek...)

Iedereen die begint met keramiek; handvormen of draaien, heeft een allereerste kleiwerk om (meer of minder) trots op te zijn. Mijn 'firstborn' had ik strak voor ogen toen ik eraan begon. Een schaal in kleuren van de Afrikaanse savanne met een band van 'rotstekeningen' langs de bovenrand. Nogal specifiek én nogal ambitieus - maar mijn liefde voor Afrika moest er gewoon in terug te vinden zijn... Het duurde wéken want erg opschieten deed 2 uurtjes kleiles per week niet echt (en voor degenen die mij kennen: geduld is niet mijn sterkste eigenschap.) Maar stapje voor stapje kreeg het vorm. Ik bakkeleide nog met de juf, die vond dat de lichte kleur beneden moest en de donkere juist boven, en zette mijn zorgvuldig uitgezochte jagers en dieren op een papieren band en via een carbon op de engobe. Toen met een miniscuul penseeltje 3x (!) de afbeeldingen schilderen en daarna nog in de blanke glazuur. "Je moet pas van je object gaan houden als hij helemaal klaar voor de 2e keer uit de oven komt." riep ze regelmatig. De waarheid als een koe weet ik intussen maar aan die overtuiging deed ik bij mijn 1e schaal nog niet. 
Mijn hart maakte een sprongetje toen het klaar was. Precies zoals ik het me voorgesteld had (wat me sindsdien niet vaak meer is overkomen). En nog steeds is hij het stuk dat het gered heeft tot mijn vensterbank.